Wednesday, March 26, 2008

Για σένα...

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ' άπατα μιάν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο

2 comments:

Anonymous said...

εξαιρετικα συγκινητικο να διαβαζω στοιχους σου μετα απο τοσα χρονια!
και το γραμμα στο εγγονι του Νικητα...

Νασαι καλα!

Εφη Μετοικιδου

Anonymous said...

Ax Εφουλα, η αδιαβαστη η ζαλισμενη σε πιανω! Οι στιχοι ειναι του Ελυτη οχι του Αντωνη.
Eστω και μετα απο τοσα χρονια...